ćwiczenia literackie
Jabłonka uginała się pod ciężarem owoców. Wszystkie zdrowe, dorodne, dojrzałe. Czekały na gospodarza, który się nimi zaopiekuje. Przeczuwały, że to już dziś. Rzeczywiście, po chwili zobaczyły gospodarza z dużą drabiną i wielkim wiadrem. Wiedziały, że za chwilę zaczną nowy etap w życiu. Już nie mogły się tego doczekać.
Autor: Ewa Damentka
Jabłonka uginała się pod ciężarem owoców. Wszystkie zdrowe, dorodne, dojrzałe. Czekały, aż ktoś się nad nimi zlituje i zerwie je z drzewa. Nie chciały same spadać, bo nie zamierzały być obite. Teraz, na gałęziach, były całe, zdrowe i dorodne. Marzyły, że ktoś je zje ze smakiem – surowe lub upieczone, a może zrobi z nich mus, szarlotkę lub kompot. Po to rosły i dojrzewały, żeby ktoś miał z nich pożytek i przyjemność.
dla Patrycji napisała Ewa Damentka
Kobieta siedząca na ławeczce pod drzewem wyrównała wreszcie oddech, rozluźniła się i zaakceptowała rzeczywistość. Nie jest w stanie uratować swojego ojca. Może jak dotąd patrzeć z rozpaczą, jak choroba postępuje i go wyniszcza. Może jak dotąd strasznie się bać, że on wkrótce umrze, albo może zmienić nastawienie i pogodzona ze smutną rzeczywistością postarać się umilić tacie te chwile, które mu jeszcze zostały. Podjęła decyzję i ulżyło jej. Od teraz, zamiast się zamartwiać, skupi się na sprawach organizacyjnych i na tym, by dać ojcu wiele miłości i choć odrobinę radości.
Autor: Ewa Damentka
Jastrząb krążył nad urwiskiem, uważnie wypatrując oznak życia. Chciały z nim pofrunąć jego pisklęta, ale matka wytłumaczyła im, że na to jeszcze nie czas. Muszą trochę podrosnąć, wzmocnić się i niedługo będą śmigały po niebie, podobnie jak teraz robią to ich rodzice.
Autor: Ewa Damentka
Kobieta siedząca na ławeczce pod drzewem wyrównała wreszcie oddech, rozluźniła się i ponownie spojrzała na książkę, którą trzymała w ręce. Obejrzała ją dokładnie, spojrzała na tytuł, autora, rok wydania i z niedowierzaniem pokręciła głową. „Dziwy niepojęte” – pomyślała – „ktoś sobie wymyślił fabułę powieści, spisał ją, wydał ją wiele lat temu, a ja mam wrażenie, że czytam szczegółowy opis mojego życia i dziejów mojej rodziny”.
Autor: Ewa Damentka
Kobieta siedząca na ławeczce pod drzewem wyrównała wreszcie oddech, rozluźniła się i spojrzała prosto w oczy mężczyźnie, który siedział obok niej, trzymał jej rękę w swoich dłoniach i błagalnie na nią patrzył. „Zgadzam się” – powiedziała i z uśmiechem przyjęła pierścionek zaręczynowy.
Autor: Ewa Damentka
Jastrząb krążył nad urwiskiem, uważnie wypatrując oznak życia. Chciałoby się latać razem z nim. Myślę, że byłby świetnym przewodnikiem i mógłby poprowadzić grupę turystów ciekawymi szlakami i pokazać im niezwykłe zakątki. Organizuje się już turystyczne wyprawy na Biegun Północny i na Mount Everest, więc czemu nie zorganizować wypraw na paralotniach, których przewodnikiem byłby doświadczony jastrząb?
Autor: Ewa Damentka
Kobieta siedząca na ławeczce pod drzewem wyrównała wreszcie oddech, rozluźniła się i uśmiechnęła. Udało się jej wreszcie wykonać wszystkie zaplanowane ćwiczenia. Zamierzała codziennie je wykonywać. Chciała wrócić do zdrowia i dobrej formy.
Autor: Ewa Damentka
Kobieta siedząca na ławeczce pod drzewem wyrównała wreszcie oddech, rozluźniła się i dyskretnie rozejrzała dookoła. Nikt jej już nie ścigał. Czyżby napastnik był wytworem wyobraźni? Oddychała głęboko i spokojnie. Otworzyła torebkę i wyjęła kosmetyczkę, żeby poprawić makijaż. W lusterku zobaczyła mężczyznę, przed którym uciekała. Wychylił się zza drzewa i uważnie ją obserwował. Z trudem łapał oddech… „To jednak nie zwidy” – pomyślała kobieta i zadzwoniła na policję. Patrol szybko przyjechał. Policjanci wylegitymowali mężczyznę, który okazał się poszukiwanym przestępcą. Wiadomość ta bardzo zdziwiła i przestraszyła kobietę. Siedziała na ławeczce i z trudem zbierała myśli. W końcu do jej świadomości przedarła się informacja: „udało się, jestem bezpieczna, poradziłam sobie, zawsze sobie poradzę”. Wtedy kobieta uśmiechnęła się i wstała. Postanowiła pójść do kawiarni, żeby uczcić ten sukces kawą i kawałkiem tortu.
Autor: Ewa Damentka
W mchu i paproci leżała na grzbiecie mała mrówka. Splotła swoje nóżki i wypoczywała. Nie wiadomo, jakim cudem pozwoliła sobie na chwilę odpoczynku. Co wyrwało ją z kieratu codziennej krzątaniny? Być ona sama o tym nie wiedziała. Jednak umiała cieszyć się chwilą błogiej beztroski. Poleżała tak kilkanaście minut, a potem wróciła do swoich zajęć.
Autor: Ewa Damentka