ćwiczenia literackie
Nadzieja wyglądała przez okno i uważnie obserwowała przechodzących chodnikiem ludzi. Wreszcie zauważyła wysokiego mężczyznę – to on! Długo na niego czekała. Wiedziała, że teraz nie może zawieść. Musi stanąć na wysokości zadania – uruchomić wszystkie swoje umiejętności oraz wykazać się delikatnością i cierpliwością, by zrozumiał, że apetyt połączony z przekonaniem, że się go zaspokoi, nazywa się nadzieją, która jest potrzebna każdemu do szczęśliwego życia.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Duży stół wystawiono na środek pokoju i nakryto białym obrusem. Położono na nim talerze, sztućce, szklaneczki i potrawy wigilijne w pięknych salaterkach. Na stole było więcej talerzy niż zwykle. Przyszykowano bowiem dodatkowe nakrycie – dla niespodziewanego gościa, który nigdy dotąd się nie pojawił.
Wtem ktoś zapukał do drzwi. Gospodarze otworzyli je i ujrzeli za nimi kuzynki ze swymi rodzinami, które od wielu lat nie odzywały się, nosząc w sercach urazę. Dziś, w wigilijny wieczór, przyszły z wybaczeniem w sercu i radością na twarzy, prosząc o wybaczenie.
Gospodyni wzięła talerzyk z opłatkiem. odłamała kawałek i podeszła do kuzynek, mówiąc: „Wybaczam wam”. Pozostali również połamali się opłatkiem. Wieczerza upłynęła w atmosferze bliskości i życzliwości.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Nadzieja wyglądała przez okno i uważnie obserwowała przechodzących chodnikiem ludzi. Wreszcie zauważyła wysokiego mężczyznę – to on! Długo na niego czekała. Wiedziała, że teraz nie może zawieść. Musi stanąć na wysokości zadania – uruchomić wszystkie swoje umiejętności oraz wykazać się delikatnością i cierpliwością, by podróżował przez życie z nadzieją i przybywał z radością do celów, czerpiąc satysfakcję z ich osiągnięcia.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Duży stół wystawiono na środek pokoju i nakryto białym obrusem. Położono na nim talerze, sztućce, szklaneczki i potrawy wigilijne w pięknych salaterkach. Na stole było więcej talerzy niż zwykle. Przyszykowano bowiem dodatkowe nakrycie – dla niespodziewanego gościa, który byłby mile widziany.
Do Wigilii było już wszystko przygotowane, lecz zgodnie z tradycją najstarsi członkowie rodziny, dziadek z babcią, czekali na jej rozpoczęcie, wypatrując pierwszej gwiazdki, która była symbolem poprowadzenia Trzech Króli do miejsca narodzin Bożego Dzieciątka.
Wnet dziadek, patrząc w okno, oznajmił, że pierwsza gwiazda rozbłysła na niebie i można rozpocząć kolację. Wtedy drzemiący na kanapie kot obudził się i głośnym „miau” przypomniał, że też jest członkiem rodziny i należy mu się kąsek z wigilijnego stołu. Pierwsza w kociej misce pojawiła się ryba w galarecie, a za nią smażony karp. Kot je zjadł, a potem usnął. Wtedy najmłodsze z dzieci z uśmiechniętą twarzą rozpoczęło rozdawanie prezentów.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Mikołaj szykował świąteczne prezenty. Pomagały mu cisza i spokój. Wszyscy domownicy wyszli. Mikołaj ubrał choinkę. Spokojnie zapakował prezenty i położył je pod świątecznym drzewkiem. Stół przykrył białym obrusem. Wnet usłyszał powracających domowników. Wyszedł drogą, którą przyszedł, niezauważony.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Duży stół wystawiono na środek pokoju i nakryto białym obrusem. Położono na nim talerze, sztućce, szklaneczki i potrawy wigilijne w pięknych salaterkach. Na stole było więcej talerzy niż zwykle. Przyszykowano bowiem dodatkowe nakrycie – dla niespodziewanego gościa, który się nie zjawił. Dodatkowym nakryciem od czasu do czasu interesował się przelatujący nad nim komar. Bzycząc zwracał na siebie uwagę.
– Jeszcze takiego gościa nie mieliśmy – powiedział tata.
– A czy podoba się wam jego muzyka – spytała córka , uczennica szkoły muzycznej.
– Nie – odpowiedziały chórem mama z babcią.
Po zjedzeniu kolacji, dziewczynka zaczęła grać na pianinie kolędy i cała rodzina z radością włączyła się do śpiewania.
Komar był bardzo niezadowolony z braku zainteresowania, więc w kąciku za zasłoną zasnął i przespał pozostałą część Wigilii.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Mikołaj szykował świąteczne prezenty. Pomagały mu dobre energie wysyłane z nieba. Pracował z lekkością i wszystkie prezenty dostarczył na czas pod wskazane adresy, sprawiając obdarowanym wiele radości.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Nadzieja wyglądała przez okno i uważnie obserwowała przechodzących chodnikiem ludzi. Wreszcie zauważyła wysokiego mężczyznę – to on! Długo na niego czekała. Wiedziała, że teraz nie może zawieść. Musi stanąć na wysokości zadania – uruchomić wszystkie swoje umiejętności oraz wykazać się delikatnością i cierpliwością, by poczuł smak spełnienia i spełniania.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Stary pojazd cicho turkotał, podskakując na kocich łbach. Przewoził wędrownych artystów. Śpiewał:
Jestem starym samochodem,
i z artystami wędrowne życie wiodę.
W czasie podróży między miastami,
nocą pod niebem spowitym gwiazdami,
cichutko turkocząc, do ucha im gram
i nisko podskakując, tańczę na kocich łbach.
Dziś, współczesne pojazdy śpiewają
nam do ucha zgoła inne piosenki
i są to bardzo nowoczesne dźwięki.
Ja daję ukojenie, a wraz z nim
nikną zmęczenia cienie.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Duży stół wystawiono na środek pokoju i nakryto białym obrusem. Położono na nim talerze, sztućce, szklaneczki i potrawy wigilijne w pięknych salaterkach. Na stole było więcej talerzy niż zwykle. Przyszykowano bowiem dodatkowe nakrycie – dla niespodziewanego gościa, który jednak był oczekiwany. Gospodyni wiedziała, że przyjdzie. Zaprosiła na Wigilię sąsiadkę. Obydwie były same. Dzieci skończyły studia i wyjechały za granicę pracować. Nie mogły przyjechać na święta. We dwie spędziły niezapomniany wigilijny wieczór. Niespodzianką były prezenty pod choinkę dla obu pań.
Autor: Danuta Majorkiewicz