Droga, początkowo łatwa, stawała się coraz bardziej stroma i momentami zaczynała znikać. Tylko uważny wędrowiec mógł wypatrzeć jej ślady na górskim zboczu. Szczególnie trudno było tuż przed szczytem. Jednak, gdy się go już zdobyło, patrzysz daleko przed siebie i dookoła masz nieograniczoną przestrzeń, a jednocześnie bardzo ograniczoną, niewielką ilość miejsca na szczycie. Być może w takich właśnie momentach człowiek uczy się stawiania sobie granic i określania w różnych sytuacjach przestrzeni życiowej, aby czuć się bezpiecznie.
Autor: Danuta Majorkiewicz