ćwiczenia literackie
Słońce wyszło zza chmur i zaczął się tym samym dzień pielgrzyma-rowerzysty. Była godzina dziesiąta, a to dobry czas, by jeszcze przejechać wiele kilometrów. Osoba na rowerze postawiła sobie za cel, by sfotografować wszystkie kapliczki znajdujące się na zaplanowanej drodze.
Autor: Adam
Harfistka delikatnie trącała palcami struny swojego instrumentu. Jego słodki, kojący dźwięk wypełniał całe pomieszczenie. Dobiegał również do ogrodu przez uchylone okna. Sąsiedzi, dbający o swoje ogrody, mogli się również rozkoszować tą zniewalającą muzyką, gdy podchodzili nieco bliżej ogrodzenia.
Autor: Małgorzata
Równomierny stukot pociągu lekko usypiał. Za oknem migały mijane pola, drzewa i domy, a w przedziale kilka osób rozmawiało. W związku z tym, że zaczynały się ferie, zmęczenie szkołą i radość z wyjazdu były duże. Dzieci rozmawiały o tym, co chciałyby przeżyć podczas czasu wolnego, a rodzice jednocześnie w myślach to korygowali, by ferie były jednocześnie ciekawe i bezpieczne.
Autor: Adam
Drewniana łódka lekko kołysała się unoszona przypływem. Poziom wody szybko się podnosił i wkrótce mogła spokojnie i z radością wypłynąć na szerokie wody, tym samym zaczynając kolejną nową przygodę.
Autor: Spacerowicz
Równomierny stukot pociągu lekko usypiał. Za oknem migały mijane pola, drzewa i domy, a w przedziale, w kąciku za zasłonką pająk mościł sobie miejscówkę. Miejscówkę niskobudżetową, gotową, bez rezerwacji do spania. Oprócz tego w promocji miał kolejowe słoneczne spa.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Słońce wyszło zza chmur i uśmiechnęłam się, bo jego światło rozwiało moje drobne smuteczki. Rozejrzałam się dookoła i poszłam na spacer. Zobaczyłam piękny widok, więc namalowałam go. Potem oprawiłam ten rysunek i powiesiłam na ścianie swojego pokoju. Mimo, że nie namalowałam na nim słońca, to obrazek poprawia mi nastrój zawsze, gdy na niego patrzę.
Autor: Ewa Damentka
W samo południe, na rozgrzanym piasku pustyni leżała kostka lodu. W promieniach palącego słońca wyglądała jak iskrzący się, wyjątkowy diament. Było wielu, którzy zazdrościli jej wyjątkowości, tracąc niepotrzebnie energię. A kostka lodu z wielką mądrością, spokojem i cierpliwością uświadamiała im ich własne cechy i walory, które czyniły ich wyjątkowymi.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Równomierny stukot pociągu lekko usypiał. Za oknem migały mijane pola, drzewa i domy, a w przedziale było bardzo cicho. Pasażerowie poddali się sennemu rytmowi i przysypiali. Co jakiś czas, gdy pociąg przystawał, ktoś podnosił głowę i rozglądał się zamglonym wzrokiem, szukając nazwy stacji. Potem uspokojony spał dalej. Stukot pociągu brzmiał jak najsłodsza kołysanka.
Autor: Ewa Damentka
Drewniana łódka lekko kołysała się unoszona przypływem. Poziom wody szybko się podnosił i wkrótce wspomniana łódź z piaszczystej plaży przeniosła się na głębszą wodę, nadal pozostając przymocowana do pala. Przypływ był łagodny, gdyż poziom wody powoli osiągał parametry stanu, jaki istniał przed suszą.
Autor: AMK
Równomierny stukot pociągu lekko usypiał. Za oknem migały mijane pola, drzewa i domy, a w przedziale było cicho. Wtem otworzyły się drzwi i do środka wszedł uśmiechnięty mężczyzna. Radosnym głosem powiedział głośno „dzień dobry”. Wszyscy pasażerowie się ocknęli. Ich twarze pojaśniały i rozweseliły się. Mężczyzna usiadł na wolnym miejscu. Popatrzył po wszystkich i panią siedzącą na przeciw spytał, dokąd jedzie. Po paru minutach cały przedział rozbrzmiewał życzliwą rozmową wszystkich pasażerów. Rozmową o sile pragnień i marzeń, które się spełniają. Radości z osiąganych celów, która jest wpisywana w budowanie kolejnych marzeń, budowanie wiary w siebie i wewnętrznej mocy.
dla Janusza napisała: Danuta Majorkiewicz