ćwiczenia literackie
Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz na promienie zimowego słońca, które rozpuszcza podobne ornamenty. Zobaczyć pierwsze oznaki wiosny, krokusy i przebiśniegi przebijające się przez śnieg i poczuć świeżość i radość wiosny.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Harfistka delikatnie trącała palcami struny swojego instrumentu. Jego słodki, kojący dźwięk wypełniał całe pomieszczenie. Dobiegał również z muszli koncertowej do najdalszych zakątków parku obsadzonego krzewami róż. Przepiękne dźwięki cotygodniowych koncertów wpływały na obfite kwitnienie różanych krzewów i na zdrowienie kuracjuszy spacerujących po uzdrowiskowym parku.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Słońce wyszło zza chmur i rozpromieniło świat pięknymi promieniami. Dały one siły witalne roślinom i energię zwierzętom. A ludzie żyjący na Ziemi otrzymali dzięki nim promyk nadziei, który odmienił życie wielu z nich.
Autor: Jan Smuga
Cicha noc delikatnymi dzwoneczkami i melodyjną muzyką rozbrzmiewa w ludzkich sercach. Otula, koi, rozwiewa smutki, daje nadzieję…
Stary pisarz kolejny dzień siedział nad początkiem tego opowiadania. Przygniatało go poczucie odpowiedzialności i wewnętrzny przymus, by każdy kolejny tekst był lepszy od poprzedniego.
Jego opowiadania były prawdziwymi perełkami. Niestety czytelnicy długo musieli czekać na kolejne. Przerwy wydłużały się bardzo i nikt nie wiedział, że pisarz całe dnie przesiaduje nad kolejnymi zdaniami. I całe dnie nie zapisuje nawet jednego słowa…
Tylko jego żona widziała, co się z nim dzieje. Przynosiła do jego pokoju kolejne imbryczki z pachnącą herbatą, siadała w kąciku i udawała, że drzemie. W rzeczywistości modliła się, by wena znowu spłynęła na jej dumnego męża.
Mąż z kolei udawał, że tego nie widzi, ale zwykle po jakimś czasie jego harde serce miękło. Wtedy szeptał czule: „dziękuję kochanie” i chwilę potem pisał, pisał, pisał…
Autor: Ewa Damentka
Słońce wyszło zza chmur i zaczęło oświetlać oraz ocieplać majowy dzień. Była połowa maja, czyli tzw. zimni ogrodnicy. W nocy był nawet lekki przymrozek. To ciekawe, zawsze co roku ten okres maja jest chłodny. Ogrodnicy myślą w tym czasie o swoich drzewach owocowych, a inni ludzie nakładają ciepłe kurtki i czapki.
Autor: Adam
Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz i sprawdzić na termometrze temperaturę, aby ubrać się odpowiednio do pogody i zachować dobre zdrowie przez zimowy czas.
Autor: Danuta Majorkiewicz
W samo południe, na rozgrzanym piasku pustyni leżała kostka lodu. W promieniach palącego słońca wyglądała jak iskrzący się, wyjątkowy diament. Przez pustynię szedł samotny wędrowiec szukający własnej oazy. Spostrzegł kostkę lodu. Wziął ją do ręki, potarł nią spocone czoło. Roztopione ciepłem dłoni krople wody spływały po twarzy, orzeźwiały i dodawały otuchy. Wędrowiec szedł dalej, aż znalazł swoją oazę w sobie samym.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Słońce wyszło zza chmur i oświetliło całą Ziemię. Każdy bez wyjątku mógł korzystać z jego światła. Ci, którym to przeszkadzało, chowali się w domach, norach lub jaskiniach. Jednak nawet oni zostawiali otwarte okna, żeby trochę słonecznych promieni mogło rozjaśnić pomieszczenia, w których przebywali.
Autor: Ewa Damentka
Cicha noc delikatnymi dzwoneczkami i melodyjną muzyką rozbrzmiewa w ludzkich sercach. Otula, koi, rozwiewa smutki, daje nadzieję. Jeżeli muzyka niesie nadzieję, to czym przewożona jest wiara i miłość? Są to trzy bardzo ważne wartości, ale czy umiemy je uaktywniać?
Nadzieja brzmi nawet pospolicie. Wiara – teologicznie. Miłość – wielowątkowo.
Jakiego natomiast stwierdzenia można by było użyć na połączenie w jedno tych trzech zwrotów?
Autor: Adam
Słońce wyszło zza chmur i przestał padać deszcz. Świat się rozświetlił i stał się weselszy. Ludzie uśmiechali się do siebie. Tak, tak – to zasługa słońca.
dla Pawła napisał Andrzej